Polecamy strony

Święta

Środa, III Tydzień Adwentu
Rok C, I
Dzień Powszedni

Dzisiaj jest

środa,
19 grudnia 2018

(353. dzień roku)

Zegar

Dźwięk

Brak pliku dźwiękowego

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
11454

Konspekt katechezy - WRZESIEŃ 2018

   

 

Konspekt katechezy sąsiedzkiej – wrzesień  2018

Temat:  WIERNOŚĆ

I. Modlitwa na rozpoczęcie.

II. Wstęp. (Rozmowa na temat znaczenia słowa „wierność”). Wypowiedzi uczestników spotkania.

Pomoc – definicja wierności:

WIERNOŚĆ: właściwość etyczna postępowania ludzkiego, polegająca na dotrzymywaniu zdania, obietnic, przywiązaniu do pewnych zasad, reguł, norm. 

 

III. Wykład.

Wierność Boga – w Biblii.

            Bóg jest wierny danemu słowu, przyrzeczeniom. Wypełnia to, co zapowiedział. Ci, którzy Mu zaufali – zadziwili się Jego hojnością i obfitością darów. Wierność Boga to niezmienność Jego miłości. Wielbiąc Boga – w modlitwach dziękczynnych i pochwalnych – Mojżesz, Dawid i prorocy odwoływali się do Jego wierności i prawdomówności. Można stwierdzić, iż jeśli wierność jest związana z miłością, której nie zagraża żadna próba czasu, a prawdomówność jest miłością, która daje poczucie bezpieczeństwa, to tylko w Bogu, który prawdziwie „jest” człowiek może odkryć twierdzę, skałę i ostoję istnienia.

„Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go miłują i strzegą Jego praw” (Pwt 7,9) – mówi Mojżesz. Wierność Boga dotyczy ludu wybranego nawet wtedy, gdy poprzez grzech i zdradę stawał się on niekiedy „nie-ludem Jahwe”. Nawet wtedy, gdy Izrael przeżywał cierpienia i udręki w drodze ku spełnieniu Bożych obietnic, ku Ziemi Obiecanej, i walczył dla zdobycia Kanaanu, powtarzał ufnie: „Gdyż głosić chcę imię Pana: uznajcie wielkość Boga naszego! On Skałą, dzieło Jego doskonałe, bo wszystkie drogi Jego są słuszne; On Bogiem wiernym, a nie zwodniczym, On sprawiedliwy i prawy” (Pwt 32,3-4).

Bóg Izraela wychowywał swój naród, ucząc go przez kolejne doświadczenia takiej wiary, która doprowadziła do całkowitej pewności Bożej obecności i opieki. Jakże często w pismach proroków znajdujemy odwołania do przymiotu wierności Boga, który stanowi rękojmię Jego obietnic: „Teraz Ty, o Panie, Boże, Tyś Bogiem, Twoje słowa są prawdą. Skoro obiecałeś swojemu słudze to szczęście, racz teraz pobłogosławić dom Twojego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki, bo Ty, Panie, Boże, to powiedziałeś, a dzięki Twojemu błogosławieństwu dom Twojego sługi będzie błogosławiony na wieki” (2 Sm 7,28-29; por. Ps 132,11).

Wierność Boża ujawnia się w dotrzymywaniu obietnic. Ale stałość przymierza nie oznaczała niezmienności warunków. Naród wybrany pouczony o Bogu Jedynym dojrzewał do przyjęcia objawionej mu pogłębionej prawdy – o Bogu Przychodzącym. O Bogu – Ojcu. Jak w przypowieści o synu marnotrawnym (por. Łk 15,11-24). Miłość ojcowska zmieniała się wobec zachowania syna. Sprawiedliwość i milczenie zostały zastąpione miłosierdziem. Tak też Bóg Izraela – objawiał swemu umiłowanemu narodowi kolejne oblicza swojej Obecności wśród ludu. W odniesieniu do każdego człowieka miłość Boża jest stała i wierna.

Bóg wymaga jednak wzajemnej wierności od człowieka. Przymierze musi być obustronne i choćby nawet partnerzy byli tak nieporównywalni, jak w tym przypadku – człowiek na swoją miarę ma wierności dochowywać. Kto odwraca się od stałej Bożej miłości, ten skazuje się na cierpienie i samotność, tak jak to było z synem marnotrawnym.

W Nowym Testamencie – w Janowej Ewangelii znajdujemy opowieść o wiernym słudze z sentencją: „kto w małej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie”. Czyż prymat wierności człowieka ukazany jako wartość zarówno doczesna, jak i nadprzyrodzona nie stanowi przedłużenia prawdy o wiernym Bogu i człowieku stworzonym na Jego obraz i podobieństwo? Stąd wierność, jako inne imię miłości i prawdy, stanowi najgłębszą tęsknotę człowieczeństwa.


Wiara w przestrzeni Bożych słów i Jego wierności.

Człowiek jest wezwany, aby swoim zaufaniem uczestniczył w stałej wierności Boga, Jego miłości, Jego przymierzu i Jego obietnicach. Obraz Mojżesza, wznoszącego swe ręce na słowo Boga – ufającego w Bożą obietnicę zwycięstwa w walce, to obraz człowieka, który widzi i rozumie, że cała moc Izraela to przede wszystkim moc Boża, towarzysząca mu w każdej życiowej potrzebie. Ten obraz powinien przypominać, że każda jednostkowa czy też zbiorowa niewierność powoduje natychmiastową utratę Bożego błogosławieństwa, a w konsekwencji klęskę i niepowodzenie w podejmowanych inicjatywach, nawet tych na pozór bardzo prostych.


Doświadczenie wierności Boga w życiu religijnym.

Chrześcijanie modlitewne wołanie do swego Boga kończą najczęściej hebrajskim słowem „Amen”. Częstotliwość jego występowania mogłaby sugerować, iż należy ono do sfery życzeń i pragnień: „niech się tak stanie”. Tymczasem słowo to wyraża potwierdzenie tego, co zostało spowodowane przez Boga – od wypowiedzenia przez Niego słowa, po przymierze – które wciąż trwa w tajemnicy Jego wierności i miłości. „Amen” oznacza zarówno: bycie wytrwałym, wypróbowanym, jak też zaufanie, ufność, wiarę, przylgnięcie do czegoś lub kogoś; sugeruje stabilność dlatego, że można w końcu położyć nadzieję, mieć pewność co do Kogoś, w kim można znaleźć swe schronienie, dlatego, iż ten Ktoś nigdy nie kłamie i nie przestaje kochać.

Chrześcijanin wezwany jest do naśladowania Chrystusa. Całe życie religijne winno koncentrować się na odnajdywaniu Oblicza Boga Jedynego w Obliczu Jego Syna. Od Jezusa uczymy się jednoczenia z Bogiem i bliźnim – uczymy się być tym, kim zostaliśmy stworzeni.
W Chrystusie odnajdujemy nasze podobieństwo do naszego Stwórcy. Jeśli my odmawiamy wierności, Bóg wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego (2 Tm 2,13). Psalm 132 przypomina o obietnicy Boga, który przyrzekł Dawidowi, że to jego potomkowie będą dziedziczyli królewski tron. Owocem tej obietnicy, o ile naród wybrany dochowa wierności Bogu, będzie Jego trwałe przebywanie ze swoim ludem. Obecność Boga będzie dla wszystkich źródłem radości i błogosławieństwa.

 

IV. Słowo Boże
Łk 15,11-24– czytamy tekst (Przypowieść o synu marnotrawnym)

V. Katechizm Kościoła Katolickiego

Objawiając swe imię, Bóg objawił jednocześnie swoją wierność, która nie posiada ani początku, ani końca. Wierność ta obejmuje i przeszłość - „Jestem Bogiem ojca twego” Wj 3, 6 - i przyszłość - „Ja będę z tobą” Wj 3, 12. Bóg, który wyjawia swe imię jako „Ja Jestem”, objawia się jako Bóg, który zawsze jest przy swym ludzi, aby poprowadzić go do zbawienia. (KKK 207)

VI. Modlitwa na zakończenie.
Wierność Boga, w którą wierzy człowiek, jest zawarta w Akcie nadziei, w słowach:
„Ufam Tobie, boś Ty wierny,
wszechmogący, miłosierny.
 Dasz mi grzechów odpuszczenie,
łaskę i wieczne zbawienie”.