Polecamy strony

Święta

Niedziela, XXIX Tydzień zwykły
Rok B, II
Dwudziesta Dziewiąta Niedziela zwykła

Dzisiaj jest

niedziela,
21 października 2018

(294. dzień roku)

Zegar

Dźwięk

Brak pliku dźwiękowego

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
11347

Konspekt katechezy - WRZESIEŃ 2018

   

 

Konspekt katechezy sąsiedzkiej – wrzesień  2018

Temat:  WIERNOŚĆ

I. Modlitwa na rozpoczęcie.

II. Wstęp. (Rozmowa na temat znaczenia słowa „wierność”). Wypowiedzi uczestników spotkania.

Pomoc – definicja wierności:

WIERNOŚĆ: właściwość etyczna postępowania ludzkiego, polegająca na dotrzymywaniu zdania, obietnic, przywiązaniu do pewnych zasad, reguł, norm. 

 

III. Wykład.

Wierność Boga – w Biblii.

            Bóg jest wierny danemu słowu, przyrzeczeniom. Wypełnia to, co zapowiedział. Ci, którzy Mu zaufali – zadziwili się Jego hojnością i obfitością darów. Wierność Boga to niezmienność Jego miłości. Wielbiąc Boga – w modlitwach dziękczynnych i pochwalnych – Mojżesz, Dawid i prorocy odwoływali się do Jego wierności i prawdomówności. Można stwierdzić, iż jeśli wierność jest związana z miłością, której nie zagraża żadna próba czasu, a prawdomówność jest miłością, która daje poczucie bezpieczeństwa, to tylko w Bogu, który prawdziwie „jest” człowiek może odkryć twierdzę, skałę i ostoję istnienia.

„Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go miłują i strzegą Jego praw” (Pwt 7,9) – mówi Mojżesz. Wierność Boga dotyczy ludu wybranego nawet wtedy, gdy poprzez grzech i zdradę stawał się on niekiedy „nie-ludem Jahwe”. Nawet wtedy, gdy Izrael przeżywał cierpienia i udręki w drodze ku spełnieniu Bożych obietnic, ku Ziemi Obiecanej, i walczył dla zdobycia Kanaanu, powtarzał ufnie: „Gdyż głosić chcę imię Pana: uznajcie wielkość Boga naszego! On Skałą, dzieło Jego doskonałe, bo wszystkie drogi Jego są słuszne; On Bogiem wiernym, a nie zwodniczym, On sprawiedliwy i prawy” (Pwt 32,3-4).

Bóg Izraela wychowywał swój naród, ucząc go przez kolejne doświadczenia takiej wiary, która doprowadziła do całkowitej pewności Bożej obecności i opieki. Jakże często w pismach proroków znajdujemy odwołania do przymiotu wierności Boga, który stanowi rękojmię Jego obietnic: „Teraz Ty, o Panie, Boże, Tyś Bogiem, Twoje słowa są prawdą. Skoro obiecałeś swojemu słudze to szczęście, racz teraz pobłogosławić dom Twojego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki, bo Ty, Panie, Boże, to powiedziałeś, a dzięki Twojemu błogosławieństwu dom Twojego sługi będzie błogosławiony na wieki” (2 Sm 7,28-29; por. Ps 132,11).

Wierność Boża ujawnia się w dotrzymywaniu obietnic. Ale stałość przymierza nie oznaczała niezmienności warunków. Naród wybrany pouczony o Bogu Jedynym dojrzewał do przyjęcia objawionej mu pogłębionej prawdy – o Bogu Przychodzącym. O Bogu – Ojcu. Jak w przypowieści o synu marnotrawnym (por. Łk 15,11-24). Miłość ojcowska zmieniała się wobec zachowania syna. Sprawiedliwość i milczenie zostały zastąpione miłosierdziem. Tak też Bóg Izraela – objawiał swemu umiłowanemu narodowi kolejne oblicza swojej Obecności wśród ludu. W odniesieniu do każdego człowieka miłość Boża jest stała i wierna.

Bóg wymaga jednak wzajemnej wierności od człowieka. Przymierze musi być obustronne i choćby nawet partnerzy byli tak nieporównywalni, jak w tym przypadku – człowiek na swoją miarę ma wierności dochowywać. Kto odwraca się od stałej Bożej miłości, ten skazuje się na cierpienie i samotność, tak jak to było z synem marnotrawnym.

W Nowym Testamencie – w Janowej Ewangelii znajdujemy opowieść o wiernym słudze z sentencją: „kto w małej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie”. Czyż prymat wierności człowieka ukazany jako wartość zarówno doczesna, jak i nadprzyrodzona nie stanowi przedłużenia prawdy o wiernym Bogu i człowieku stworzonym na Jego obraz i podobieństwo? Stąd wierność, jako inne imię miłości i prawdy, stanowi najgłębszą tęsknotę człowieczeństwa.


Wiara w przestrzeni Bożych słów i Jego wierności.

Człowiek jest wezwany, aby swoim zaufaniem uczestniczył w stałej wierności Boga, Jego miłości, Jego przymierzu i Jego obietnicach. Obraz Mojżesza, wznoszącego swe ręce na słowo Boga – ufającego w Bożą obietnicę zwycięstwa w walce, to obraz człowieka, który widzi i rozumie, że cała moc Izraela to przede wszystkim moc Boża, towarzysząca mu w każdej życiowej potrzebie. Ten obraz powinien przypominać, że każda jednostkowa czy też zbiorowa niewierność powoduje natychmiastową utratę Bożego błogosławieństwa, a w konsekwencji klęskę i niepowodzenie w podejmowanych inicjatywach, nawet tych na pozór bardzo prostych.


Doświadczenie wierności Boga w życiu religijnym.

Chrześcijanie modlitewne wołanie do swego Boga kończą najczęściej hebrajskim słowem „Amen”. Częstotliwość jego występowania mogłaby sugerować, iż należy ono do sfery życzeń i pragnień: „niech się tak stanie”. Tymczasem słowo to wyraża potwierdzenie tego, co zostało spowodowane przez Boga – od wypowiedzenia przez Niego słowa, po przymierze – które wciąż trwa w tajemnicy Jego wierności i miłości. „Amen” oznacza zarówno: bycie wytrwałym, wypróbowanym, jak też zaufanie, ufność, wiarę, przylgnięcie do czegoś lub kogoś; sugeruje stabilność dlatego, że można w końcu położyć nadzieję, mieć pewność co do Kogoś, w kim można znaleźć swe schronienie, dlatego, iż ten Ktoś nigdy nie kłamie i nie przestaje kochać.

Chrześcijanin wezwany jest do naśladowania Chrystusa. Całe życie religijne winno koncentrować się na odnajdywaniu Oblicza Boga Jedynego w Obliczu Jego Syna. Od Jezusa uczymy się jednoczenia z Bogiem i bliźnim – uczymy się być tym, kim zostaliśmy stworzeni.
W Chrystusie odnajdujemy nasze podobieństwo do naszego Stwórcy. Jeśli my odmawiamy wierności, Bóg wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego (2 Tm 2,13). Psalm 132 przypomina o obietnicy Boga, który przyrzekł Dawidowi, że to jego potomkowie będą dziedziczyli królewski tron. Owocem tej obietnicy, o ile naród wybrany dochowa wierności Bogu, będzie Jego trwałe przebywanie ze swoim ludem. Obecność Boga będzie dla wszystkich źródłem radości i błogosławieństwa.

 

IV. Słowo Boże
Łk 15,11-24– czytamy tekst (Przypowieść o synu marnotrawnym)

V. Katechizm Kościoła Katolickiego

Objawiając swe imię, Bóg objawił jednocześnie swoją wierność, która nie posiada ani początku, ani końca. Wierność ta obejmuje i przeszłość - „Jestem Bogiem ojca twego” Wj 3, 6 - i przyszłość - „Ja będę z tobą” Wj 3, 12. Bóg, który wyjawia swe imię jako „Ja Jestem”, objawia się jako Bóg, który zawsze jest przy swym ludzi, aby poprowadzić go do zbawienia. (KKK 207)

VI. Modlitwa na zakończenie.
Wierność Boga, w którą wierzy człowiek, jest zawarta w Akcie nadziei, w słowach:
„Ufam Tobie, boś Ty wierny,
wszechmogący, miłosierny.
 Dasz mi grzechów odpuszczenie,
łaskę i wieczne zbawienie”.